Met J.S. Bach’s Musikalisches Opfer als uitgangspunt buigen ZEFIRO TORNA, ENSEMBLE VARIANCES (FR) en beeldend kunstenares Anne-Mie Van Kerckhoven (AMVK) zich over het symbool van de retrogade. Onder de puur technische charme ligt een symbolische betekenis verscholen. Misschien is het een poging om het concept van tijd te beheersen. Is het een uiting van een negatief wereldbeeld: een tanende samenleving in een regressieve modus? Of net van een magische interventie: is het mogelijk om een gebeurtenis terug te spoelen en haar terugwaarts zingend of spelend ongedaan te maken? Of kunnen wij op deze manier het einde en het begin, de alfa en de omega, met elkaar verbinden?

Raadselcanons en retrogradetechieken vormen een constante doorheen de muziekgeschiedenis. Emblematische partituren in de vorm van een kreeft die de wereld op haar rug draagt (Cancer cancrizans), cirkelcomposities of werken verwant aan het symbool van het labyrint en het thema zelfopoffering vormen de rode draad. Het publiek reist van het 14de-eeuwse lied En la Maison Dedalus of 15de-eeuwse Tout par compas suy composés naar de rituele dansen van de 20ste en 21ste eeuw met George Crumb en Thierry Pécou, wiens creatie Miraris Mundum in wereldpremière ging. Heinz Holliger tast de fysieke grenzen af van de inviduele uitvoerder en Louis Andriessens Inanna's Descent verhaalt over de reis van de mythologische Sumerische godin naar de onderwereld. De raadselachtige canons uit Bachs Musikalischer Opfer verbinden oud en nieuw met elkaar.

Een videokunstwerk van Anne-Mie Van Kerckhoven versterkt het ritualistische karakter van de voorstelling.