Pow'rful Morpheus, let thy charms
Wrap the world in slumber's arms,
With thy sweet composed numbers,
Rock each mortal in slumbers.
So no ear or eye shall know
Where we are or what we do. (William Webb, 17th C.)

Door de eeuwen heen hebben schrijvers, schilders en componisten zich laten inspireren door het fenomeen van de slaap, die mysterieuze sluimerwereld waarin stervelingen ’s nachts verdwijnen om er pas bij dageraad weer uit te ontwaken. Niemand weet precies wat ze daar meemaken en wie ze er ontmoeten. Wellicht wordt de slaap net daarom met de meest uiteenlopende beelden geassocieerd. Dat blijkt alleen al uit de indrukwekkende galerij van mythologische figuren zoals Hypnos, de personificatie van de slaap, en zijn rechtstreekse verwanten: de goden van de nacht (Nyx), de duisternis (Erebus), de droomwereld (Morpheus) en de dood (Thanatos).

Deze symbolen vinden hun weg naar SOMNIA waar de slaap nu eens wordt opgevoerd als een bron van rust en troost, dan weer als een voorafspiegeling van een gewenste of gevreesde dood.

Onder de hoede van Hypnos en zijn gezellen daalt Zefiro Torna af in het parallelle universum van de slaap. Sublieme composities van barokmeesters als Kapsberger, Dowland, Moulinié en Huygens versmelten met tijdloze tradities uit de vier windstreken. De betoverende stem van Lore Binon en de fijnzinnige klanken van Jurgen De bruyns theorbe en luit openen de poorten naar een hallucinante droomwereld, waar tederheid en wreedheid elkaar ontmoeten.

In de trio-versie met celliste Jasmijn Lootens krijgt dit universum een extra dimensie, als een filmische soundtrack die zich ontvouwt in een subtiel weefsel van akoestische en elektronische resonanties.